Istnieją fabuły starsze od państw, religii i alfabetów. Czekają gotowe, aż znajdą się ludzie, którzy odegrają przeznaczone im role. Człowiek wychodzi rano do pracy, zamyka drzwi, sprawdza, czy ma telefon i kluczyki, a kilka godzin później okazuje się, że został Antygoną, Judaszem, Piłatem albo jednym z trzystu Spartan. Nie wybiera sobie mitu. Mit wybiera jego.
Jedną z najstarszych takich opowieści jest pojedynek Dawida z Goliatem. Lubimy ją, ponieważ kończy się dobrze, a ponadto pozwala wierzyć, że odwaga i celność znaczą więcej niż siła, ciężar uzbrojenia oraz przewaga zasięgu. Jest tylko jeden problem: zazwyczaj wygrywa Goliat. Po to właśnie jest większy, silniejszy i lepiej uzbrojony. Dawidowie atakujący czołgi butelkami zapalającymi najczęściej nie przechodzą do legendy. Giną na ulicach Warszawy, Budapesztu i innych miast, po czym historycy zapisują, że ich opór miał znaczenie moralne. To elegancki sposób poinformowania potomnych, że przegrali.
Czasami jednak Dawid wygrywa naprawdę.
7 listopada 2026 roku krakowski Goliat miał 24 lata. Nazywał się Michał Oksiński. Najpierw miał zastrzelić rodziców i siostrę w Ostrowcu Świętokrzyskim, później wjechał czarnym subaru na Rynek Główny w Krakowie i otworzył ogień do przypadkowych ludzi. Zabił sześć osób, kilkanaście ranił, ostrzelał również tramwaj. Nie był żołnierzem ani komandosem, lecz nie był także przypadkowym amatorem, który pierwszy raz wziął broń do ręki. Należał do klubu strzeleckiego, miał pozwolenie sportowe i ćwiczył na strzelnicy.
Miał karabinek AR-15 z celownikiem optycznym. To lekka, celna broń o niewielkim odrzucie, z której sprawny strzelec może w krótkim czasie razić wiele celów. W rękach człowieka potrafiącego się nią posługiwać AR-15 jest narzędziem masakry. Oksiński udowodnił, że strzelać potrafił. Zanim dopadli go policjanci, sześć osób już nie żyło.
Miał też ochronę balistyczną, drugi karabinek, dwa pistolety i około pięciuset sztuk dodatkowej amunicji. Nie wybrał się na Rynek w samobójczym odruchu ani w nagłym napadzie szału. Przygotował się do zabijania wielu ludzi oraz do walki z każdym, kto spróbuje go zatrzymać.
Naprzeciw niego stanęli starsi posterunkowi Jakub Kulik i Artur Morański z Komisariatu Policji I w Krakowie. Nie byli antyterrorystami. Nie przyjechali transporterem opancerzonym, nie mieli karabinków, tarcz ani czasu na opracowanie planu. Wysiedli z radiowozu ze zwykłymi służbowymi pistoletami kalibru 9 mm. Bronią wystarczającą do obezwładnienia napastnika podczas typowej interwencji, ale dającą niewielkie szanse w starciu z dobrym strzelcem wyposażonym w AR-15, celownik optyczny i ochronę balistyczną.
Pocisk wystrzelony z karabinka ma znacznie większą energię niż pocisk pistoletowy, a sama broń pozwala celnie strzelać z dużo dalszej odległości. Kamizelka napastnika mogła zatrzymywać trafienia w korpus, dlatego nawet kolejne strzały oddane z bliska nie musiały natychmiast przerwać ataku. O wyniku starcia decydowały nie tylko sekundy, lecz ich ułamki.
Wymiana ognia rozpoczęła się około godziny 15.03, zaledwie kilka minut po pierwszych zgłoszeniach. Obaj funkcjonariusze zostali ciężko ranni. Artur Morański prawdopodobnie oddał strzał, po którym napastnik upadł, lecz nadal miał broń i wciąż stanowił śmiertelne zagrożenie.
Jakub Kulik, wcześniej żołnierz 18. Bielskiego Batalionu Powietrznodesantowego, został trafiony trzykrotnie. Jedna z kul uszkodziła mu prawą rękę. Przełożył pistolet do lewej dłoni, podniósł się i zamiast szukać osłony ruszył w stronę leżącego sprawcy. Nie mógł wiedzieć, czy napastnik nie ma drugiej broni, sprawnego magazynka albo siły, aby ponownie otworzyć ogień. Zbliżył się i oddał sześć lub siedem strzałów. Dopiero wtedy walka została zakończona.
Potem zrobił rzecz niemal równie niezwykłą. Ciężko ranny, tracąc krew i świadomość, założył sobie stazę taktyczną. Najpierw unieszkodliwił mordercę, potem próbował ratować własne życie. Dopiero po wykonaniu obu tych zadań osunął się na ziemię.
Na tym jednak opowieść o Dawidzie się nie kończy. Kilkadziesiąt metrów dalej dwóch krakowskich chirurgów jadło obiad w restauracji. Byli tam prywatnie, z rodzinami. Kiedy usłyszeli strzały, wybiegli na ulicę. Bez sali operacyjnej, sprzętu i rękawiczek zaczęli tamować krwotoki rannych funkcjonariuszy. Jeden własną ręką uciskał ranę, czekając na przyjazd karetek. Pomagali im policjant z przeszkoleniem medycznym, lekarka i pielęgniarka.
Przypadek zgromadził w jednym miejscu ludzi, bez których finał tej historii mógłby wyglądać zupełnie inaczej. Jedni potrafili walczyć, gdy ich ciała odmawiały posłuszeństwa. Drudzy wiedzieli, co zrobić, aby nie pozwolić im umrzeć.
Michał Oksiński zmarł w szpitalu 9 listopada. Jakub Kulik i Artur Morański przeżyli. Kiedy Morański odzyskał przytomność, nie zapytał o własne obrażenia ani o to, czy wróci do pełnej sprawności. Jego pierwsze słowa miały brzmieć: „A Kuba żyje?”.
Biblijny Dawid wiedział, że idzie walczyć z Goliatem. Miał czas wybrać kamienie, przygotować procę i podjąć decyzję. Krakowscy policjanci nie wiedzieli rano, że zostali obsadzeni w starożytnej historii. Zaczęli służbę o szóstej, spodziewając się zapewne pijackiej awantury, kradzieży albo bójki kibiców. Dziewięć godzin później wysiedli z radiowozu naprzeciw człowieka z karabinkiem, kamizelką i zapasem amunicji wystarczającym do urządzenia kolejnej masakry.
Goliat miał lepszą broń, większy zasięg, ochronę balistyczną i pierwszy otworzył ogień. Dawid miał pistolet, partnera oraz kilka sekund na decyzję. W mitach bohater zwycięża dlatego, że tak została napisana opowieść. W życiu opowieść powstaje dopiero później. Najpierw jest człowiek, który dostaje trzy kule, przekłada broń do drugiej ręki i nadal idzie naprzód.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz